Anılık, çocukluğunun kumbarasını anılarına armağan ediyor. Eve döndüğünde uçak biletini, müze fişini, kartpostalı kutuya üstten atıyorsun — bir hareketle. Yolculuk bitiyor, ama anı görünür kalıyor. Duvara astığında her bakışta o günü hatırlıyorsun. Bir yıl sonra kutu dolu, duvarın bir anlatıma dönüşmüş.